Televizyon programları, popüler kitaplar ve akademik çalışmalardan edinilen izlenim, narsizmin özellikle ABD’ye ait bir özellik olduğu düşüncesini pekiştiriyor. Ancak yeni bir araştırma, bu algının doğruyu yansıtmadığını gözler önüne serdi.
Michigan State Üniversitesi Psikoloji Bölümü tarafından gerçekleştirilen geniş kapsamlı bir çalışma, ABD'nin narsizm düzeyinin en yüksek ülkeler arasında bile ilk beşte yer almadığını ortaya koydu.
Self and Identity dergisinde yayımlanan bu çalışmada, 53 ülkeden 45 binden fazla katılımcının kendi narsizm algıları üzerine yapılan anket verileri analiz edildi. Araştırmacılar, narsizmin yaş, cinsiyet ve algılanan sosyal statü ile ilişkisini incelerken, ülkelerin bireycilik-toplumculuk değerleri ve gayrisafi yurt içi hasıla (GSYH) gibi göstergelerini de dikkate aldı.
TÜRKİYE KENDİNE HAYRAN
Çalışmanın sonuçlarına göre, narsizm düzeyi en yüksek olan beş ülke Almanya, Irak, Çin, Nepal ve Güney Kore olarak belirlendi. Narsizm puanlarının en düşük olduğu ülkeler ise Sırbistan, İrlanda, Birleşik Krallık, Hollanda ve Danimarka olarak sıralandı. Amerika Birleşik Devletleri ise 16. sırada yer aldı.
Narsizm ile bağlantılı hayranlık açısından Türkiye, Nijerya, Irak, Çin ve Nepal ile birlikte ilk beş arasında yer alıyor.
Araştırma, kültürler arasında tutarlı bir şekilde genç yetişkinlerin, yaşlılara göre daha narsist olduğunu da ortaya koydu.
Çalışmanın ortak yazarı ve Michigan State Üniversitesi Psikoloji Bölümü öğretim üyesi William Chopik, sonuçları şu şekilde değerlendirdi:
“Kültürler arasında farklılıklar bulduk. Örneğin, GSYH’si yüksek ülkelerde narsisizm düzeyi daha fazla. Ancak gençlerin yaşlılara kıyasla daha narsist olmalarının, hangi ülkede yaşadıklarından daha az etkilendiğini gördük.”
Chopik, genç olmanın neredeyse her yerde, bireyin kendine odaklanmasını ve kendisini olduğundan daha iyi görmesini içerdiğini ifade ediyor. Ancak yaşam, bireyi zamanla törpülemekte ve bu süreç kültürler arasında benzer bir şekilde işlemekte.
Araştırma, narsizmin yalnızca belirli bir ülkeye ya da kültüre özgü olmadığını, aksine küresel bir olgu ve insan gelişimiyle bağlantılı bir özellik olduğunu ortaya koyuyor.
