İLKE ÇITIR / NEFES
Mattia Ahmet Minguzzi, Fatih Acacı, Duru Pakarda, Atlas Çağlayan ve daha birçok çocuk… Bu çocuklar, yine bir başka çocuk tarafından hayattan koparıldı. Cinayetlerin faillerinin çocuk olması, toplumda büyük bir infial yarattı.
NEFES, konuyu sosyologlar ve hak savunucularıyla değerlendirdi. TBMM Çocuk Hareketi Akran Zorbalığını Önleme Komisyonu Başkanı olan Sosyolog Başak Abdula, “Araştırmalarımız gösteriyor ki, akran zorbalığına dair vakaların yüzde 95’i okul ortamında yaşanıyor. Çünkü toplumdaki eşitsizlikler en belirgin biçimde okulda kendini gösteriyor. Ülkemizde dört çocuktan biri akran zorbalığına maruz kalmakta” ifadelerini kullandı. Cinayet olaylarının akran zorbalığından ayrı bir bağlamda ele alınması gerektiğini vurgulayan Abdula, “Yan bakma, laf atma gibi küçük görünen tetikleyicilerin cinayet işlemekte etkili olduğunu gözlemliyoruz. Akran zorbalığını suç ve ceza perspektifinin dışında, toplumsal yatırımlar ekseninde değerlendirmek üzerine düşünüyoruz.” şeklinde konuştu.
ADALET DUYGUSU AŞINDI
Hak savunucusu Zeynep Duygu Ağbayır, “Türkiye’nin mevcut siyasi atmosferi dikkate alınmadan bu durumu değerlendirmek yetersiz kalır. Çocuklar, bu ülkenin dışındaki bir fanusta yaşamıyor. Kamusal dilin bu kadar sertleşmesi, şiddetin ise bu kadar görünür ve sıradan hale gelmesi, çocukların bu ortamdan etkilenmeyeceğini düşünmeyi yanıltıcı kılar. Bu yoğun öfke durumu, yetişkinlerin yarattığı bir ortam. Çocuklar bu zehirli havayı soluyarak büyüyor. Toplumda adalet duygusu aşındıkça, şiddet bir 'çözüm dili' olarak algılanmaya başlıyor. Çocuklarımıza, hak arama yerine güç gösterme davranışını öğreten bir iklim yaratmış durumdayız.” şeklinde bir değerlendirme yaptı.
