Sürmene Kaması yapımına 72 yıl önce başlayan üçüncü kuşak kama ustası 78 yaşındaki Cengizhan Alpaslan, yok olmaya yüz tutan mesleğin son temsilcilerinden biri olarak gençlere çağrıda bulundu. Babasından ve dedesinden öğrendiği kama yapımını hâlâ sürdüren Alpaslan, bu sanatın gelecekte tamamen kaybolabileceğine dikkat çekerek şu anda bu sanatı icra eden 1-2 kişinin kaldığını belirtti.
Yörede kamanın yapımına 1910-1912 yılları arasında başlandığını hatırlatan Alpaslan, günümüzde kamaların daha çok tarihi ve turistik amaçlarla tercih edildiğini, özellikle horon ekipleri tarafından yıllardır görsel amaçlı kullanıldığını dile getirdi.
'BU İŞİ YAPAN 1-2 KİŞİ KALDIK'
Günümüzde kama yapan 1-2 kişinin kaldığını kaydeden Alpaslan, şu ifadeleri kullandı:
“Bu mesleğe 72 yıl önce başladım. Yaptığım bıçağın adı kama olarak bilinir. Bildiğim kadarıyla kama yapımına 1910-1912 yılları arasında başlandı. Kamalar günümüzde genellikle tarihi özellik taşıdığı için turistik amaçlı tercih ediliyor. O yıllardan beri horon ekiplerinde görsel amaçla kullanılmakta ve bu kullanım günümüze kadar devam ediyor.”
İlçemizde 100'ün üzerinde satış noktası olduğunu belirten Alpaslan, bazı yerlerin işin kaynağını öğrenmek için kendisinden aldığını söyledi. “Kama sivri uçludur, Sürmene bıçağı ise normal ekmek bıçağıdır. Şu anda kama yapan benim gibi 1-2 kişi var, gençlerde pek yok. Tahminimce 10 yıl sonra kama yapımı tamamen bitecek. Yetiştirdiğim çırakların hiçbiri kama yapmıyor.”
'GÜNDE ÜÇ TANE YAPARSAM 5-6 BİN TL KAZANIRIM'
Günde 3 tane kama yapması durumunda 5-6 bin TL kazanabileceğine dikkat çeken Alpaslan, şu şekilde konuştu:
“Kama yapımını babamdan ve dedemden öğrendim. Bu mesleği bize bırakanlardan Allah razı olsun. Bize bir meslek öğrettiler. Kamanın yapımı 72 işlemden geçer. Önceleri günde yaklaşık 8 kama yaparken, şimdi günde yalnızca 3 tane yapabiliyorum.”
“Gençler atalarının mesleğini unutmasın. Örneğin bir kamayı meyve bıçağıyla birlikte 2 bin TL'ye yapıyorum. Eğer günde üç tane yaparsam 5-6 bin TL kazanırım; başka hiç yerde bu kadar para kazanamam. Şimdiki nesil genellikle masa başı işlerini tercih ediyor ve kendini fazla zorlayacak iş aramıyor. Ayrıca Yunanistan'dan gelen alıcılar da var.”
Buradan gidenler Yunanistan'da uzun süre bu mesleği sürdürmüş. 1955 yılında 7 yaşındaydım; dedem ustaydı ve babam da onun çırağıydı. İkisi de ustalık dönemine yetiştim. Dolayısıyla bu mesleği üçüncü kuşak olarak sürdürüyorum. Ancak çocuklarımdan bu işi yapan yok.”
