“Ateş”, “kor” ve “köz” anlamlarına gelen cemre, geleneksel inançlarda kışın ardından önce havayı, ardından suyu ve toprağı ısıtan doğal bir sürecin simgesi olarak kabul ediliyor. Her biri yaklaşık birer hafta arayla gerçekleştiği düşünülen bu düşüşler, baharın gelişi için önemli bir işaret olarak görülüyor.
Cemre inancı yalnızca Anadolu ile sınırlı değil. Orta Asya’dan Arap coğrafyasına, Çin’den Yunanistan’a kadar geniş bir kültürel alanı kapsayan bu inanç, yılın hemen her döneminde doğanın ısınma zamanları olarak kabul ediliyor. Farklı toplumlarda benzer tarihlerde cemrelerin düştüğü ya da yükseldiği inancı, bu geleneğin köklü ve yaygın bir geçmişe sahip olduğunu göstermektedir.
