İndus Vadisi uygarlığının uzun zamandır sırlarını saklayan gerileme sürecine dair yapılan yeni bir araştırma, bu çöküşün ani bir felaketten ziyade sürekli bir su kıtlığı nedeniyle gerçekleştiğini gün yüzüne çıkardı.
Hindistan Teknoloji Enstitüsü tarafından gerçekleştirilen iklim araştırması, bölgedeki yerleşimlerin ve şehirlerin yüzyıllar boyunca yaşanan kuraklık döngüleri ile giderek zorluk çektiğini ortaya koyuyor.
Araştırmaya göre, 5000 ile 3000 yıl önce bölgedeki sıcaklık artarken yıllık yağış miktarı %10-20 oranında azalmış. Ayrıca 4450-3400 yılları arasında dört büyük kuraklık dönemi yaşanmış.
Kentten Ayrılmayı Tetikleyen Etmen
Başlangıçta İndus uygarlığı, bol muson yağışları ile beslenen verimli alanlara yerleşmişti. Ancak meydana gelen kuraklık dönemleri, insanları daha güvenilir bir su kaynağı olan İndus Nehri'nin ana kollarına yönlendirmiştir.
Bu değişim, halkın yağışa bağlı tarım alanlarından vazgeçip sürekli akışa sahip nehir kenarlarına yakın yerleşimler kurduğunu gösteriyor.
Araştırmacılar, bu dönüşümü çöküş değil, “kentten ayrılış” olarak tanımlıyor. Şehirler bir anda terk edilmedi, ancak zamanla daha az insanla dolup taşmaya başladı. Yeni kırsal yerleşimler su kaynaklarına yakın alanlarda arttı.
İndus örneği, gelişmiş su sistemlerine sahip dirayetli toplulukların bile uzun süreli kuraklık dönemleriyle karşılaşabileceğini gözler önüne seriyor.
